Ben

Bunu kimse bilmiyor ve bilmesini de istemedim. Çünkü anlatırsam her şey gerçek olur gibi geliyor. Bir dönem hayatımda her şey yolundaymış gibi davranıyordum. Sabah kalkıp işe/okula gidiyor, insanlarla konuşuyor, gülüyordum. Herkes beni normal sanıyordu. Ama gerçekte ben iki hayat yaşıyordum: biri dışarıda gördükleri, diğeri içimde kimsenin bilmediği. Asıl sorun şu… ben birini sadece sevmekle kalmadım. Onu kafamda büyüttüm. Gerçekte olmayan şeyleri bile varmış gibi hissettim. Bir bakışı anlam yükledim, bir cümleyi kader sandım, bir sessizliği bile işaret kabul ettim. Ama o kişi hiçbir zaman benim düşündüğüm kadar “benim hikâyemin içinde” olmadı. En acı tarafı ne biliyor musun? Ben onunla hiç yaşanmamış bir ilişkiyi kaybettim. Evet, yanlış duymadın. Gerçekte başlamamış bir şeyi, kendi içimde büyütüp sonra yasını tuttum. Bir gün fark ettim ki ben onu değil, onun bende yarattığı hissi seviyormuşum. Ama bunu anlamam çok geç oldu. Sonra her şey normale döndü. O hayatına devam etti, ben de sustum. Kimseye anlatmadım çünkü kimse “olmayan bir şey nasıl biter” diye anlamaz. Şimdi bazen düşünüyorum… en büyük hatam onun gitmesi değil, hiç gelmemiş bir şeyi bu kadar gerçek sanmamdı. Ve en garibi şu: Hâlâ bazen içimde sanki bir şey yarım kalmış gibi hissediyorum… ama aslında ortada hiç başlamış bir şey yoktu