Pişmanlık

3 yıldır her sabah aynı durakta aynı saatte bekleyen birini görüyordum. Hiç konuşmadık. Bir gün kahvesini düşürdü, gidip yardım edebilirdim ama etmedim. Sonra ertesi gün “bugün konuşacağım” dedim, yine yapamadım. Böyle böyle aylar geçti. Sonra bir sabah gelmedi. Bir hafta gelmedi. Bir ay gelmedi. Ve ben fark ettim ki hayatımda hiç tanımadığım birini beklemeye başlamışım. Geçenlerde tesadüfen başka bir semtte gördüm. Yanında biri vardı, gülüyordu. İçimden gidip “Ben seni yıllardır tanıyorum” demek geçti. Ama gerçek şu ki tanımıyordum. Kendi kafamda birini yaratmışım. Hala bazen o durağın önünden geçiyorum. Ve en saçma kısmı şu: ömrümü pişmanlıkla geçirmeyi resmen ben seçmiştim...