Arkadaşlık…

Dört yıldır her gün beraber olduğumuz o arkadaş grubuyla dün akşam kahve içiyorduk. Bir an durup hepsinin yüzüne tek tek baktım. Kimsenin aslında kimseyi gerçekten dinlemediğini fark ettim. Herkes sadece kendi hikayesini anlatmak, kendi dertlerini yarıştırmak için sırasını bekliyordu. En yakınım dediğim çocuk, geçen hafta biten iki yıllık ilişkimi bile sormadı. O an anladım ki biz sadece birbirimizin yalnızlığını örtüyoruz. Gerçekten bağ kurduğumuz için değil, tek kalmaktan korktuğumuz için yan yanayız. Masadan kalkıp eve dönerken içimde garip bir boşluk vardı. Onca anı, onca kahkaha aslında ne kadar da yüzeymiş. Kalabalıklar içinde yalnız hissetmekten çok yoruldum.