o şey

Köyde herkesin bildiği ama kimsenin yüksek sesle konuşmadığı bir kural vardı: Gece dışarıdan biri sana seslendiğinde, sesin tonu ne kadar tanıdık gelirse gelsin, asla cevap verme ve asla kapıyı açma.

Bir gece yarısı, babamın bahçeden bana seslendiğini duydum; sesi o kadar gerçek, o kadar bizdendi ki... 'Oğlum, gel buraya, kapıyı unuttum, yardım et' diye yalvarıyordu. Tam ayağa kalkıp kapıya yönelmiştim ki, yatak odamın kapısı yavaşça açıldı ve babamın uykulu sesiyle bana 'Oğlum, neden hala ayaktasın, uyumaya çalış' dediğini duydum. Donup kaldım. Dışarıdaki o ses, hala aynı babamın sesiyle kapıyı zorlamaya devam ediyordu. O an anladım ki, dışarıdaki şey sadece bir ses taklitçisi değil; o, içeridekinin gerçek olduğunu bile bile, onu taklit ederek benim kapıyı açmamı bekleyen bir şeydi.