HABERİ BİLE YOKTU…

Kimseye anlatamadığım bir şeyi ilk kez yazıyorum.

Yaklaşık 4 yıldır aynı iş yerinde çalışıyorum. Her sabah aynı insanları görüyor, aynı masalarda oturuyorduk. Orada bir kız vardı. Hiç yakın arkadaş olmadık, hiç kahve içmedik, hatta çoğu zaman günaydın dışında konuşmadık bile.

Ama zamanla onu beklemeye başladığımı fark ettim.

Sabah işe geldiğinde günüm iyi geçiyordu. Gelmediğinde moralim bozuluyordu. Kendime sürekli "saçmalama" diyordum çünkü ortada bir ilişki yoktu, flört yoktu, hiçbir şey yoktu.

Bir gün başka bir şubeye geçtiğini öğrendim.

İnsanlar normal karşıladı. Ben de normal görünmeye çalıştım.

Ama o gün ilk kez boş bir masanın insanın canını bu kadar yakabileceğini öğrendim.

Aradan aylar geçti. Sosyal medyada karşıma çıktı. Profiline girdim. Nişanlanmıştı.

Fotoğraflara bakarken garip bir şey hissettim. Kıskançlık değil. Öfke de değil.

Sanki hiç başlamamış bir hikâyenin bitişini izliyormuşum gibi...

Belki komik gelecek ama o gece uyuyamadım.

Şimdi düşünüyorum da, bazen insan birine aşık olmuyor. Sadece hayatında olmasına alışıyor.

Ve bazı vedalar hiç yaşanmasa bile insanın içinde yıllarca kalabiliyor.