Herkesin Gidecek Bir Yolu Var..

Bazen metroda giderken camdaki yansımama bakıyorum. Karşımdaki kalabalığın içinde kendimi tanıyamıyorum sanki. Cebimde son yirmi liram kalmış, akşam ne yiyeceğimi düşünüyorum ama dışarıdan baksanız çok meşgul, çok önemli biri gibiyim. Ailem beni geleceğin başarılı ismi sanıyor. Oysa ben her sabah o soğuk amfiye girdiğimde, kendimi biraz daha eksilmiş hissediyorum. Etrafımdaki herkes çok mutluymuş gibi gülüyor, anlık fotoğraflar paylaşıyor. Ben ise sadece görünmez olmak istiyorum. Hayatım büyük bir bekleme salonu gibi. Gerçekten yaşamaya ne zaman başlayacağımı, bu kalabalığa ne zaman ait hissedeceğimi bilmiyorum. Bu belirsizlik hissi bazen kalbimi çok sıkıştırıyor. Herkesin gidecek bir yolu var, ben sadece öylece yürüyorum.